من همون  جزیره بودم خاکی یوصمیمیو گرم

 واسه عشق بازیه موجا قامتم یه بستر نرم

 یه عزیز دردونه بودم پیش چشم موجا

 یه نگین سبز خالص روی انگشتره دریا

تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی

غصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی

 زیر رگباره نگاهت دلم انگار زیرو رو شد

 برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

 تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه

 ابر و باد و دریا گفتن حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی

 اما تا قایقی اومد از منو دلم گذشتی

 رفتی با قایق عشقت سوی روشنیه فردا

 من و دل اما نشستیم چشم به راهت لبه دریا

دیگه تو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی

 لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی

 دل تنها و غریبم داره این گوشه میمیره

 ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره

 میرسه روزی که دیگه قر دریا میشه خونم

 اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای میمونم

 

 

 


 

سیاوش در ساعت موضوع لحظه های بی تو بودن می گذره اما به سختی | لینک ثابت